بن بست

آهاي شخصيت سريال! خداحافظ

bonebast — Sun, 20 Dec 2009 16:15:25 GMT

وقتي خبر مرگ كسي را مي‌شنوم، چه خوب باشد و چه بد، ناخودآگاه به دوران كودكي يا حتي نوزادي آن آدم فكر مي‌كنم. تصور مي‌كنم لحظه‌اي را كه باباش او را در آغوش گرفته و توي گوش‌ش حرف‌هايي مي‌زند. تصور مي‌كنم لحظه‌اي را كه توي كوچه‌پس‌كوچه‌ها مي‌دويده و آب دماغ‌ش آويزان بوده. و بعد آرزوهاي پدر و مادر و خودش را مي‌شمارم كه قرار بود براي خودش بشود آقا يا خانم.

بلافاصله تصوير كات مي‌خورد و به خودم مي‌آيم. دل‌م تنگ مي‌شود براي آن آدم. انگار كه عادت كرده باشم به‌ش. درست مثل شخصيت‌هاي يك سريال، چه مثبت و چه منفي، كه به‌شان عادت كرده‌اي ولي ديگر به قسمت آخر رسيده است. مجبوري باهاشان خداحافظي كني. گفتم؛ چه خوب باشد و چه بد.

نردبام

یک پکیج فرهنگی در جیب

bonebast — Sat, 19 Dec 2009 20:18:58 GMT

چند سال پيش، گوشي‌ها فقط يكي، دو تا آهنگ داشتند و بازي‌شان هم فقط snake بود. تا اين كه تحولاتي ايجاد شد و هركس توانست زنگ گوشي‌ش را هر چه دل‌ش خواست بگذارد. و اين شد كه هركس پكيجي از فرهنگ خود را توي جيب‌ش گذاشت. آن‌قدر كه مي‌شود موضوعات اجتماعي را از گوشي‌ها فهميد؛ از آهنگ گوشي‌ها.

* * *

توي تاكسي، دختركي نشسته بود. به قول فرهاد جعفري، دلبركي بود كه گويا چشم راننده پي‌ش بود. راننده ـ پسركي جوان ـ خواست خودي نشان دهد؛ بين سي‌دي‌هاش گشت و يكي را انتخاب كرد و آرام هل داد توي دست‌گاه پخش ماشين. چند ثانيه گذشت و ناگاه صدايي اجق‌وجق آمد. نمي‌دانم اسم‌شان چيست، اما از همان‌هايي بود كه صبح بيدار مي‌شوند و شروع مي‌كنند فحش دادن به معشوقه‌شان.

پسرك هر از گاهي چشم مي‌انداخت توي آينه و زل مي‌زد به دخترك. يكهو صداي مداحي و حسين‌حسين آمد. صدا گنگ بود؛ انگار از ته چاه مي‌آمد. دخترك مضطرب شد و دست‌پاچه توي جيب‌ش را گشت. گوشي‌ش بود؛ زنگ زده بود. حالا همه مسافران هم‌ديگر را نگاه مي‌كرديم و زيرزيركي مي‌خنديديم. پسرك نگاهي انداخت توي آينه و ضبط را خاموش كرد. دوباره دست كرد توي سي‌دي‌هاش و اين‌ور و آن‌ورشان كرد؛ دنبال سي‌دي مداحي مي‌گشت انگار.

نردبام

امام، محرم، تجمع

bonebast — Tue, 15 Dec 2009 18:25:47 GMT

خميني، امام بود؛ امام هست و امام خواهد بود. كسي اگر به جاي «امام خميني» بگويد «آقاي خميني» يا «آيت‌الله خميني» حرص‌م مي‌گيرد كه مگر امام بودن‌ش جاي شك دارد؟ (كه ندارد)

ملتي كه چهل و خرده‌اي سال از تاريخ‌ش را با خميني گذرانده، بايد عشق بورزد به‌ش و عاشقانه فرياد بزند: خميني كوثر است، دشمن او ابتر است.

* * *

رفته بودم دندان‌پزشكي. تا دندان‌م بي‌حس شود، دكتر درباره اوضاع روز حرف مي‌زد. يكي، دو روز از سيزده آبان گذشته بود. مي‌گفت:‌ سيزده آبان اين كار را مي‌كنند، محرم چه كار مي‌خواهند بكنند؟ مي‌خواهند «ياحسين» گفتن را ممنوع كنند؟ و من چيزي نگفتم و سكوت كردم. من نه سبزي‌م نه پرچمي.

* * *

دايي‌م تكه‌كلامي داشت كه هر وقت كسي صحبت مي‌كرد، وسط حرف‌ش مي‌پريد و مي‌گفت: به امام فحش دادي؟ عكس خدا رو پاره كردي؟ و همه براق مي‌شدند به سمت گوينده و پس از چند ثانيه مي‌خنديدند. اين گفته‌ش هيچ ربطي به موضوع صحبت گوينده نداشت. گفتم؛ تكه‌كلامي بود شيرين.

* * *

چند روز پيش ناگهان رسانه پر شد از اخبار اهانت به ساحت و سماحه امام خميني. يكي، دو تا از اساتيد ما گفتند نشان دادن صحنه‌ها اشاعه فحشا بود و شرعا حرام. اما از رسانه اين چيزها بعيد نيست.

راستي! كم‌كم بوي محرم مي‌آيد!

نردبام

مخل مبانی اسلام

bonebast — Thu, 10 Dec 2009 12:42:22 GMT

مي‌گويم: تو كه حقوق خوانده‌اي بگو. «مخل مباني اسلام» يعني چه؟ فقط شامل ضروريات اسلام است يا اطلاق دارد؟

لب‌خند نمكيني مي‌نشيند روي صورت‌ش و با شيطنت مي‌گويد: اصل 27 را مي‌گويي؟

سرم را تكان مي‌دهم كه يعني «بعله».

جواب مي‌دهد: فقط ضروريات است. اما هركس مخالف‌ش را با اين اصل متهم مي‌كند.

مي‌گويم: براي من كه فرقي نمي‌كند. حتي اگر (به فرض تسليم) اين‌ها غيرقانوني باشد، باز هم مشكل به جاست. براي من اين سوال مهم است كه چه شد اين زخم سر باز كرد و نفرت پاشيد توي جامعه. نفرت مردم از آدم‌هايي كه فقط حرف مي‌زدند و موقع عمل، مي‌خوردند. نفرت از ميزهايي كه زيرشان مهم‌تر بود. نفرت از بوروكراسي معيوب و پرونده‌هاي ناقص. و از همه مهم‌تر نفرت از آدم‌هايي كه جاي حل مشكل‌ها،

ياد مردم مي‌انداختند كه شما انقلاب كرده‌ايد پس تحمل كنيد.

نردبام

شوراي سياست‌گذاري

bonebast — Sun, 06 Dec 2009 14:29:36 GMT

هر سازمان و ارگان كله‌گنده‌اي (مثل صدا و سيما) جايي دارد به اسم «شوراي سياست‌گذاري». اسم‌ش مخوف است. تا مي‌شنوم ياد لژهاي فراماسونري مي‌افتم كه همه كنار استاد اعظم نشسته‌اند و از پشت نقاب‌ها تصميم مي‌گيرند. و اگر اين شورا واقعا فعال باشد، مي‌توان پشت هر حادثه‌اي دستي را ديد.

مثلا چند وقت پيش، كسي داشت از اتوبان تهران-كرج انتقاد مي‌كرد. مي‌گفت: «اصلا يه كاري مي‌كنن كه مردم خسته و كوفته بيان خونه تا وقت فكر كردن نداشته باشن.» و اين را دليلي مي‌دانست براي زيادي ماشين‌ها و كم‌عرضي اتوبان و چاره‌جويي نكردن دولت و در نتيجه موجودي كلافه‌ به اسم «ترافيك». اگر حرف اين بنده‌خدا راست باشد، بايد تحسين كرد اين شوراي سياست‌گذاري را كه چه‌قدر آينده‌نگر است.

البته نبايد خودم را گول بزنم. مي‌دانم كه الان بيش‌تر شوراهاي سياست‌گذاري‌ شده‌اند: شوراي سياست‌گزاري.

پ.ن: يادتان هست هميشه املاي گزاردن و گذاردن يادمان مي‌رفت؟ سياست‌گزاري را به‌مثابه احترام‌گزاري مي‌خوانم. احترام‌گزاري يعني محترمانه برخورد كردن.

نردبام

بشقاب پرنده

bonebast — Wed, 02 Dec 2009 17:50:03 GMT

بچه بوديم؛ چهارم يا پنجم دبستان. غروب‌ها توي كوچه آجر مي‌كاشتيم و فوتبال بازي مي‌كرديم و وقتي هوا تاريك مي‌شد، دور هم جمع مي‌شديم و گپ مي‌زديم.

چند وقتي بود كه كسي به جمع‌مان اضافه شده بود. سه‌، چهار سال از ما بزرگ‌تر بود. به خيال‌مان دنيا را بيشتر از ما ديده بود. توي حرف‌هاش از جاهايي قصه مي‌گفت كه براي ما (كه دنيامان فقط دو، سه خيابان و چند كوچه داشت) قصه هزار و يك‌شب و افسانه‌ي علي‌بابا بود.

يك‌روز آمد و گفت: «چند روز پيش با يكي از دوستام رفتم گوهر‌دشت...»

همه‌ي ما چشم‌هامان ورقلمبيده بود و گوش سپرده بوديم به حرف‌هاش:

«... نمي‌دونيد كه! خيلي خرپول‌اند...» و دنبال شاهد مثالي مي‌گشت براي حرف‌ش كه پيدا كرد:

«... مثلا تو يكي از كوچه‌ها دو، سه‌تا دختربچه داشتن بشقاب‌پرنده بازي مي‌كردند. فكر مي‌كنيد چي رو به هم‌ديگه پرت مي‌كردند؟» خودمان با درِ سطل آشغال بشقاب‌پرنده بازي مي‌كرديم و منتظر بوديم كه عجيب‌ترين چيز ممكن را بگويد:

«... باور نمي‌كنيد كه! يكي وايستاده بود اين‌ور كوچه و از اين سي‌دي‌ها گرفته بود دست‌ش و داشت پرت مي‌كرد براي رفيق‌ش.»

يكي از بچه‌ها پرسيد: «طاهر! سي‌دي چي‌ه؟» و او با دست‌ش گردي سي‌دي را نشان‌مان داد و گفت كه چيزي است مثل نوار كاست براي كامپيوترها. بعضي بچه‌ها هم مغرورانه سر تكان دادند كه ديده‌ايم.

ما از تعجب شده بوديم جغد و او هم مفتخرانه ايستاده بود كنارمان. از آن وقت، شب‌ها با ترس‌و‌لرز اسم لوح‌فشرده را هجي مي‌كردم. چون نمي‌دانستم بالاخره سي‌دي درست است يا دي‌سي؟

نردبام

نوش‌داروي پيش از مرگ سهراب

bonebast — Sat, 28 Nov 2009 10:45:44 GMT

اي كه دستان‌ت اميد نعش‌هاي مانده بر روي زمين

بازوان پر اميدت يك‌به‌يك جان داده بر روي زمين

سروها ترسي ندارند از خزان و بادها و برف‌ها

سرو تب‌دار تو با تيغ تبر افتاده بر روي زمين

نوش‌دارويي و پيش از مرگ سهراب آمدي از مرزها

ريخت اين اسطوره‌ي ناكام را شغّاد بر روي زمين

فرش سرخي در كنار سروها و سبزه‌ها گسترده‌اند

ميهماني نيست شايد پرچمي افتاده بر روي زمين

حنجران ببريده است و شهرِ خاموشان دگر خوابيده است

دم مياور اي بلندآواترين فرياد بر روي زمين

نردبام

دو روايت از هدف‌مندي يارانه‌ها

bonebast — Sun, 22 Nov 2009 14:52:51 GMT

یك

آرام‌آرام ما و يارانه‌هامان هدف‌مند مي‌شويم؛

آرام‌آرام ما هدف‌مند مي‌شويم؛

آرام‌آرام هدف‌مند مي‌شويم؛

آرام‌آرام، هدف‌مند، مي‌شويم؛

آرام‌آرام مي‌شويم؛

مي‌شويم.

دو

يارانه‌ هدف‌مند مي‌شود؛

ياران‌ه‌ هدف‌مند مي‌شود؛

يار ان‌ه هدف‌مند مي‌شود؛

يار آن‌ه هدف‌مند مي‌شود؛

يار آن‌ها هدف‌مند مي‌شود؛

يار آن‌ها مغرضانه مي‌شود؛

يار آن‌ها، مغرضانه، مي‌شود.

نردبام

تمام می شود شبی

bonebast — Fri, 13 Nov 2009 11:11:58 GMT

چند قدم آن طرف‌تر از خانه‌مان، ساختماني مي‌سازند كه قرار است بشود خانه‌هاي سازماني نيروهاي انتظامي. كنار در ورودي‌ش، كانتينري سبزرنگ گذاشته‌اند؛ رنگ لباس‌هاي همين نيروهاي معظم.

روي ديواره‌ش خرچنگ‌قورباغه‌هايي نوشته‌اند. چند روز پيش كمي نزديك‌ش شدم و توانستم يكي از خط‌خطي‌هاش را بخوانم. نوشته بود: «خدايا! تمام كي مي‌شود؟» و پايين‌ش تاريخ زده بود: «4/9/83». چشمي به هم زده انگار. پنج سال گذشته و حالا چند سالي است سربازي‌ش تمام شده.

نردبام

آقاي مترو! بيا

bonebast — Tue, 10 Nov 2009 16:43:51 GMT

آقاي مترو! سلام. مي‌ببخشيد كه وقت‌تان را مي‌گيرم. غرض از مزاحمت اين‌كه چند روزي است كمي دير مي‌آيي؛ البته خيلي كم. راست‌ش آن‌قدر صاحب‌اختياري كه نمي‌توانم بگويم بالاي چشم‌ت ابروست. اما چه كنم كه به اين‌جام رسيده (گوينده با دست، بيخ گلوش را نشان مي‌دهد. فكر بد نكنيد).

آقاي مترو! لطف كن و كمي زودتر بيا. آخه نمي‌داني كه؛ كلاس‌هاي ما سر ساعت شروع مي‌شوند و اگر دير برسيم، بايد كيك و شيركاكائو بسلفيم.

راستي! مي‌تواني دير بيايي اما جلوي گيت‌هاي خروجي، يك مامور بگذاري تا به هركس يك برگ گواهي بدهد؛ گواهي‌اي كه تاييد كند تو باعث تاخير شده‌اي و ما را جرمي نيست. البته بايد سازوكاري بچيني كه استادهاي ما هم اين برگه‌ها را قبول داشته باشند.

آقاي متروي هاشمي! تو رو خدا زودتر بيا. مردم توي مترو مي‌ميرند اگر دير بيايي. ما دادرسي نداريم. آن آقايي هم كه دم از مردم مي‌زد، رفته سوخت بخرد و لايحه پس بگيرد. تو رو خدا زودتر بيا. بيا شب هجران ما را سحر كن. بيا كه ندبه ما براي آمدن‌ت سود ندارد. بيا كه زير دست و پا مانديم.

نردبام